Zygmunt Rudolf
Biografia
Zygmunt Rudolf urodził się 16 lipca 1897 r. w Tomaszowie Mazowieckim. Uczęszczał do Gimnazjum realnego w Sosnowcu, zdał maturę w 1915 r. i rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej PW oraz na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego.
Dzięki stypendium Fundacji Rockefellera w 1922 r. wyjechał na Wydział Inżynierii Sanitarnej Uniwersytetu Harvarda w Cambridge, gdzie obronił pracę dyplomową z wyróżnieniem. W latach 1924–1926 na Uniwersytecie Harvarda pisał pracę doktorską na temat hydraulicznych i operacyjnych cech mechanicznej filtracji, lecz ze względu na ciężką chorobę promotora nie uzyskał tytułu doktora. W Stanach Zjednoczonych zapoznał się z najnowszymi osiągnięciami inżynierii sanitarnej.
Po powrocie do Polski pracował w administracji państwowej na stanowiskach kierownika Działu Techniki Sanitarnej w Departamencie Służby Zdrowia w Ministerstwie Zdrowia oraz Działu Techniki Sanitarnej w Departamencie Techniczno-Budowlanym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Był także wiceprezesem Rady Przedsiębiorstwa Państwowego Zakłady Wodociągowe na Górnym Śląsku oraz rzeczoznawcą przy Polskim Instytucie Wodociągowo-Kanalizacyjnym i Biurze Studiów Związku Miast Polskich. Do 1939 r. sporządził projekty przepisów prawa dotyczących problemów techniczno-sanitarnych.
Jednym z ważniejszych organizatorów wyposażenia miast polskich w urządzenia techniczno-sanitarne oraz twórca nowoczesnych metod ochrony środowiska miejskiego przed zanieczyszczeniami. W 1926 r. zainicjował program dotyczący kształcenia inżynierów sanitarnych w Polsce.
W 1928 r. zaczął wykładać Technikę sanitarną na Wydziale Inżynierii Lądowej i Geodezji PW. W tym samym czasie prowadził szkolenia z techniki sanitarnej w Państwowej Szkole Higieny. Autor ponad 206 publikacji i książek na temat ochrony wód, powietrza i gleby przed zanieczyszczeniami oraz ochrony środowiska.
Podczas okupacji pracował jako inżynier w Głównym Urządzie Budownictwa w Warszawie i uczestniczył w powstaniu warszawskim. Po wojnie rozpoczął wykłady na PW. W 1947 r. objął stanowisko kierownika Katedry Techniki Sanitarnej na Wydziale Inżynierii, a w 1950 r. uzyskał tytuł profesora. W latach 1953–1955 i 1960–1961 był dziekanem Wydziału Inżynierii Sanitarnej PW, a od 1952 do 1962 r. kierownikiem Działu Techniki Sanitarnej w Instytucie Gospodarki Komunalnej. W 1987 r. otrzymał tytuł doktora honoris causa Politechniki Warszawskiej. Zmarł w Warszawie i pochowany został na cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Był czynny w towarzystwach technicznych, naukowych i politycznych, pełniąc funkcje radnego Stołecznej Rady Narodowej oraz członka i wiceprezesa Komisji Gospodarki Komunalnej. Należał do PPS, a później do PZPR.