Zenon Jan Staszek
Biografia
Zenon Jan Staszek urodził się 20 grudnia 1890 roku w Tomaszowie Rawskim. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W stopniu podporucznika od 1919 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako żołnierz 9. pułku artylerii polowej, a za czyny wojenne został odznaczony orderem Virtuti Militari.
Został awansowany do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 roku pozostawał oficerem 9. pułku artylerii polowej w Białej Podlaskiej. 1 grudnia 1924 został przeniesiony do 20. pułku artylerii polowej. W marcu 1927 przeniesiony z Dowództwa Flotylli Pińskiej do 20. pułku artylerii. 18 lutego 1928 awansował na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 21. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 1 kwietnia 1928 przeniesiony do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przydziałem do 1. dywizjonu pociągów pancernych w Jabłonnie na stanowisko dowódcy pociągu pancernego nr 2. 1 sierpnia 1929 przeniesiony do 5. pułku artylerii ciężkiej w Krakowie na stanowisko dowódcy dywizjonu, pozostając na kursie dowódców dywizjonów. W marcu 1930 przesunięty na stanowisko kwatermistrza, a w marcu 1932 ponownie na stanowisko dowódcy dywizjonu. W 1936 roku przeszedł w stan spoczynku i mianowany podpułkownikiem z 3. lokatą w korpusie oficerów artylerii.
Podczas II wojny światowej służył w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR i w stopniu podpułkownika był dowódcą formowanego od 1942 roku 9. pułku artylerii lekkiej. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł w 1968 roku.