Władysław Strzelecki
Biografia
Władysław Strzelecki, ps. Witold, urodził się 18 sierpnia 1888 w Tomaszowie Mazowieckim. Był uczniem gimnazjum w Łodzi, w 1905 roku brał udział w strajku szkolnym i został wydalony, następnie kontynuował naukę w Zurychu. Po powrocie do Łodzi wstąpił do PPS, był członkiem OKR w okręgu Prawe Śródmieście, a później w Krakowie zdał maturę eksternistycznie i wstąpił do PPS-Lewicy.
Studiował na Wydziale Matematycznym Uniwersytetu Wiedeńskiego (1907), był specjalistą w matemce ubezpieczeniowej i prezesem Stowarzyszenia Polskiej Młodzieży Postępowej Spójnia w Wiedniu. W 1909 uczestniczył w zjeździe PPS-Lewicy w Zakopanem. W 1913 obronił pracę dyplomową na Uniwersytecie Wiedeńskim, pt. Zakłady pensyjne i emerytalne – ich plan techniczny. W 1914 Strzelecki powrócił do Łodzi, gdzie udzielał prywatnych lekcji, a wakacje spędzał na wspinaczkach w Tatrach.
Po wybuchu I wojny światowej przeniósł się do Sosnowca, gdzie działał z bratem Janem w OKR PPS-Lewicy. We wrześniu 1914 przedostał się do Łodzi, gdzie działał również w OKR, a po zajęciu miasta przez Niemców został członkiem Komisji Międzyzwiązkowej, grupującej działaczy SDKPiL, Bundu PPS-Lewicy, w ramach której Działał w Komisji na rzecz wolnych wyborów do rady miejskiej. 15 marca 1915 został aresztowany ze względów politycznych i osadzony w obozach w Havelbergu, a następnie w Rheinsbergu. Po uwolnieniu powrócił do Łodzi, gdzie od grudnia 1915 kierował Biurem Pośrednictwa Pracy i współpracował z Robotniczym Stowarzyszeniem Oświatowym Światło. W lutym 1916 został prezesem Robotniczego Stowarzyszenia Spożywczego Związkowiec i został taksatorem w Ubezpieczeniach Wzajemnych Budowli od Ognia. W grudniu 1916 został członkiem powołanego przez PPS-Lewicę Robotniczego Komitetu Wyborczego Polskiej Lewicy Socjalistycznej.
Po połączeniu PPS-Lewicy i SDKPiL i stworzeniu Komunistycznej Partii Robotniczej Polski w 1918, Strzelecki zaniechał działalności politycznej. Został sekretarzem generalnym dyrekcji Ubezpieczeń Wzajemnych Budowli od Ognia w Warszawie, gdzie organizował Wydział Ubezpieczeń na Życie. W celu zapoznania się z działalnością ubezpieczeniową w innych organizacjach przez rok podróżował po Europie podpatrując rozwiązania ubezpieczeniowe w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, Francji i Czechosłowacji. Od 1919 pracował w Departamencie Ubezpieczeń Społecznych Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej. Od 1921 wykładał matematykę finansową i analizę matematyczną w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie (od 1933 SGH) oraz był prezesem Polskiego Instytutu Aktuariuszy. Jako zwolennik obowiązkowych ubezpieczeń przygotowywał w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej projekty ustaw ubezpieczeniowych.
Od 1932 był wiceprezesem Polskiego Instytutu Aktuariuszy i redaktorem Wiadomości Aktuarialnych. Należał do Rady Nadzorczej Polskiego Banku Komunalnego, Państwowej Rady Ubezpieczeniowej, Stałego Komitetu Międzynarodowych Kongresów Aktuariuszy oraz był jego korespondentem na Polskę. Był także prezesem Rady Nadzorczej Towarzystwa Reasekuracyjnego Warta.