Marceli Landsberg
Biografia
Marceli Landsberg urodził się w Tomaszowie Mazowieckim jako syn przemysłowca oraz Łaji ( Eleonory) Landsbergów. Uczył się w Gimnazjum Realnym w Piotrkowie Trybunalskim, ukończył szkołę średnią w Odessie i w 1908 rozpoczął studia medyczne w Berlinie, skąd przeniósł się do Freiburga. Tam w 1913 uzyskał stopień doktora nauk lekarskich magnum cum laude na podstawie rozprawy Studien zur Lehre von der Blutgerinnung. W latach 1912–1914 odbywał specjalizacje w klinikach chorób wewnętrznych we Freiburgu i Greifswaldzie, po czym nostryfikował dyplom na Uniwersytecie Kijowskim.
Podczas I wojny światowej służył w armii carskej jako lekarz polowy. Po wojnie pracował jako starszy asystent w 2. Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego (1918–1926), następnie jako lekarz-wolontariusz w szpitalu na Czystem w Warszawie i w Państwowym Zakładzie Higieny (1926–1934). W latach 1934–1939 pełnił funkcję ordynatora i kierownika oddziału wewnętrznego w szpitalu na Czystem.
Podczas II wojny światowej uciekł do Lwowa. Najpierw był ordynatorem w sowieckim szpitalu polowym, potem (1941–1942) w szpitalu żydowskim we Lwowie. W maju 1942 przedostał się nielegalnie do Warszawy, gdzie przebywała jego rodzina. W szpitalu getta pełnił obowiązki konsultanta internistycznego, brał udział w tajnych szkoleniach dla lekarzy i studentów. Jesienią 1942 wraz z córkami uciekł z getta warszawskiego, ukrywał się pod przybranym nazwiskiem, pracując jako pielęgniarz i lekarz, oraz angażując się w działalność konspiracyjną.
Po wojnie osiedlił się w Łodzi. W czerwcu 1945 został ordynatorem w Szpitalu Ojców Bonifratrów na Chojnach, jednak z powodu złego stanu zdrowia opuścił to stanowisko. Po kuracji objął w listopadzie 1946 funkcję ordynatora w szpitalu na Radogoszczu. Od 1948/1949 prowadził wykłady z chorób wewnętrznych dla studentów Wydziału Stomatologicznego AMŁ. W styczniu 1949 habilitował się na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Łódzkiego na podstawie pracy o wlewaniach wody do jelita grubego w przypadkach azotemii. Wkrótce uzyskał tytuł docenta, a 1 października 1950 objął kierownictwo Kliniki Chorób Zakaźnych AMŁ. 11 kwietnia 1951 został profesorem nadzwyczajnym chorób zakaźnych Wydziału Lekarskiego AMŁ. Był sekretarzem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego. Opublikował ponad 50 prac naukowych.