Leon Andrejew
Biografia
Leon Andrejew urodził się 12 czerwca 1911 roku w Tomaszowie Mazowieckim i tam też dorastał. Po studiach medycznych w Wilnie na Uniwersytecie im. Stefana Batorego uzyskał dyplom lekarza w 1936 roku i rozpoczął praktykę w Brześciu nad Bugiem w 1935 roku.
We wrześniu 1939 roku został zmobilizowany jako lekarz wojskowy i brał udział w kampanii wrześniowej. Po zdobyciu Brześcia nad Bugiem trafił do niewoli niemieckiej i przebywał w obozie jenieckim do 1942 roku. Po zwolnieniu pracował najpierw w szpitalu kolejowym, a w 1943 roku, ze względu na front, ewakuowano go do Falkensteinu pod Berlinem, gdzie opiekował się robotnikami przymusowymi. Koniec wojny zastał go wraz z rodziną w Nauen w Niemczech.
Okres gorzowski (1945-1949) – po zakończeniu wojny Andrejew przyjechał do Gorzowa Wielkopolskiego i od połowy maja 1945 roku zorganizował tam przychodnię pod auspicjami Polskiego Czerwonego Krzyża, utworzył punkt sanitarny na dworcu i dom noclegowy. Współorganizował polską obsługę Szpitala Miejskiego nr 1, a od czerwca 1945 roku prowadził ten szpital, stając się ordynatorem w grudniu 1945 roku. W kolejnych latach aktywnie działał w Polskim Czerwonym Krzyżu i lokalnych związkach zawodowych, a także założył Klub Filatelistyczny. Fundował także stypendium dla jednej z pracownic szpitala, by mogła studiować medycynę w Poznaniu.
Pobyt w gułagu na Syberii (1949-1956) – 9 listopada 1949 roku jego mieszkanie odwiedziła grupa pracowników UB i zabrała Andrejewa; żona i dzieci pozostali. Po latach rodzina dowiedziała się o losie męża; w 1954 dotarła do nich kartka z ZSRR informująca o pracy w przemyśle drzewnym na Syberii. Powód aresztowania to udział w antykomunistycznej organizacji studenckiej w Wilnie.
Ponowny pobyt w Gorzowie Wielkopolskim (1956-1971) – po powrocie we wrześniu 1956 roku wrócił do pracy w Szpitalu Miejskim i Przychodni Obwodowej, prowadząc Pracownię Rentgenologiczną. Z czasem przekazał cenne zbiory filatelistyczne Muzeum im. Dekerta w Gorzowie.
Ostatnie lata życia – w 1971 roku przeprowadził się do Radomia, gdzie kierował szpitalem dziecięcym. W 1978 roku zamieszkał u córki w Warszawie, pracując jako kierownik Przychodni Radiologicznej. Zmarł w Warszawie i tam został pochowany.