Lechosław Jerzy Goździk
Biografia
Lechosław Jerzy Goździk urodził się 21 stycznia 1931 roku w Tomaszowie Mazowieckim. Był synem Jana Aleksandra Goździka, tkacza, i Zofii z domu Kopeć; miał troje młodszego rodzeństwa. Uczył się w miejscowej szkole podstawowej i Gimnazjum Handlowym, a następnie pracował w fabryce włókienniczej jako robotnik. Początkowo był robotnikiem niewykwalifikowanym, a potem ślusarzem w narzędziowni. Tuż po wojnie wstąpił do Związku Walki Młodych, a w 1948 roku przystąpił do ZMP i PZPR. Po rocznej Centralnej Szkole ZMP w Otwocku (1951–1952) pracował w aparacie tej organizacji. W 1952 roku został z niej usunięty i stracił pracę za samodzielne oceny życia społecznego w Polsce, niezgodnego z linią propagandową ZMP.
Epizod w FSO: Po odejściu z ZMP przyjęty został w Fabryce Samochodów Osobowych na Żeraniu, gdzie początkowo został sekretarzem oddziałowej organizacji partyjnej w narzędziowni, a niecałe dwa lata później, jesienią 1955 roku został wybrany I sekretarzem Komitetu Zakładowego PZPR na Żeraniu. Władze okręgowe miały własnego kandydata, ale nie udało im się go przeforsować i pierwszy sekretarz musiał kandydaturę Goździka zaakceptować. Wybór ten miał miejsce w okresie tzw. odwilży politycznej po śmierci Józefa Stalina.
W październiku 1956 stał się faktycznym przywódcą robotników Żerania i główną postacią ruchu robotniczego. Jego współpracownikami byli bezpartyjni robotnicy, których darzył większym zaufaniem niż przedstawicieli partyjnej organizacji zakładowej. Od 24 maja 1955 do 1 stycznia 1958 roku był sekretarzem zakładowej organizacji partii w FSO. Występował na wiecach na Politechnice Warszawskiej. Zapobiegł wybuchowi studenckich zamieszek po pogłoskach o strajku w FSO, a w wyniku tego miało dojść do otoczenia zakładu przez wojsko. Choć wspierał studentów domagających się liberalizacji życia politycznego w Polsce, podkreślał, że nie mogą oni liczyć na poparcie robotników.
Po październiku 1956 roku zaproponował powstanie rad robotniczych. W wyborach w styczniu 1957 roku startował z listy Frontu Jedności Narodu, lecz został celowo umieszczony na odległym miejscu listy, co – w związku z powszechnym w PRL głosowaniem bez skreśleń – pozbawiało go z góry szansy na dostanie się do Sejmu. Przyjaźnił się z Karolem Modzelewskim i Jackiem Kuroniem.
Po 1958 roku przeprowadził się na stałe do Warszawy. Pracował jako robotnik narzędziowni FSO, następnie w 1961 roku podjął pracę w Zakładach Elektrotechnicznych „Warel” T-12 pod Warszawą, gdzie po zdaniu egzaminów kwalifikacyjnych został majstrem. W 1963 ukończył technikum mechaniczne, co dało mu tytuł technika mechanika. W następnym roku został skierowany na Studia Nauk Społecznych przy KC PZPR, które jednak zostały przerwane poprzez wyjazd z Warszawy.
W 1964 roku wyjechał do Świnoujścia, gdzie zamieszkał i pracował (jako pracownik administracji nadmorskiego przedsiębiorstwa budowlanego, następnie jako rybak). Po protestach robotniczych w grudniu 1970 odszedł z PZPR. W 1980 roku poparł Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”, jednak nie przystąpił do niego, twierdząc, że zmiana ustroju w Polsce jest niemożliwa.
W Świnoujściu przez kilkanaście lat zaprzeczał, że był jednym z liderów protestów w 1956 roku. Mówił, że zbieżność imienia i nazwiska jest przypadkowa. W 1980 roku na łamach Polityki ukazał się wywiad Lechosława Goździka przeprowadzony przez Hannę Krall. Po opublikowaniu rozmowy Goździk przestał być postacią anonimową w Świnoujściu.
Po przemianach ustrojowych w 1989 roku włączył się w działalność samorządową. W latach 1990–1998 był przewodniczącym Rady Miasta Świnoujście, następnie w latach 1998–2002 wiceprzewodniczącym Sejmiku Województwa Szczecińskiego, a po reformie administracyjnej w 1999 roku Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego. W wyborach parlamentarnych w 1993 r. bez powodzenia kandydował do Sejmu z list Uniii Demokratycznej. Cztery lata później bez powodzenia kandydował do Sejmu z list Uni Wolności.
Był prezesem Stowarzyszenia Rybaków Morskich. W 1996 roku wydał wspomnienia pod redakcją Stefana Bratkowskiego pt. Październik 1956. Pierwszy wyłom w systemie. Bunt, młodość i rozsądek. Zmarł 28 maja 2008 roku. Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Świnoujściu 31 maja 2008 roku.
Wyróżnienia: Honorowy obywatel Świnoujścia (2015).