Jan Albrecht
Biografia
Jan Albrecht urodził się w rodzinie Franciszka i Pelagii z domu Lipkowskiej. W 1889 roku ukończył gimnazjum w Piotrkowie, a następnie uczęszczał do seminarium duchownego w Warszawie, gdzie w 1897 uzyskał święcenia kapłańskie.
Karierę duchowną rozpoczynał jako wikary w Złakowie Kościelnym i w Zgierzu, a w 1899 przeniósł się do Łodzi na stanowisko proboszcza. W 1905 założył Stowarzyszenie Robotników Chrześcijańskich; od 1918 był patronem łódzkiego okręgu Stowarzyszenia, a w 1919 został patronem całego Stowarzyszenia. W latach 1911–1919 był proboszczem parafii św. Kazimierza; od 1915 wchodził w skład Komitetu Obywatelskiego i zarządu Giełdy Pracy w Łodzi. W wyborach do Rady Miejskiej w Łodzi, przeprowadzonych w styczniu 1917, uzyskał mandat radnego, startując z listy Polskiego Komitetu Wyborczego.
W II Rzeczypospolitej kontynuował działalność kościelną i społeczno-polityczną. W 1919 został nominowany przez kardynała Edmunda Dalbora na sekretarza archidiecezji warszawskiej do spraw społecznych; od 1919 pełnił funkcję rektora Kościoła św. Marcina w Warszawie przy ul. Piwnej 11/9 i pod tym adresem zamieszkiwał. W 1921 został członkiem zarządu Centrali Stowarzyszeń Spożywczych Robotników Chrześcijańskich, w tym okresie był również członkiem kierownictwa Spółdzielni Budowlano–Mieszkaniowej „Zgoda”. Startował w wyborach do Senatu w 1922 z listy nr 8 (ChZJN– lista państwowa) i do Sejmu z listy nr 8 (ChZJN) w Łodzi (okręg wyborczy nr 14). W Senacie zasiadał w komisjach: administracyjnej, gospodarstwa społecznego, spraw zagranicznych i wojskowych oraz w podkomisji emigracyjnej. Był także członkiem władz chadecji – od 1920 Rady Naczelnej, od 1921 Komisji Programowej, zaś od 1928 Zarządu Głównego, a w 1929 został członkiem Rady Głównej Stronnictwa. W 1919 otrzymał od Piusa XI odznaczenie Pro Ecclesia et Pontifice, a w 1925 został mianowany tajnym szambelanem papieskim. W połowie lat 20. współzażył Chrześcijański Uniwersytet Robotniczy; w pracy parlamentarnej referował budżet Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej. Od 1928 ponownie pełnił funkcję senatora z ramienia chadecji. Był wiceprezesem jej klubu parlamentarnego i członkiem komisji skarbowo-budżetowej. Również w 1928 reprezentował Polskę na Kongresie Katolickich Stowarzyszeń Robotniczych w Kolonii. Był honorowym kanonikiem warszawskim, publikował w czasopiśmie „Pracownik Polski”. Zmarł w Warszawie; pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 315-5-7).