Jan Albrecht
Biografia
Ks. Jan Albrecht urodził się 23 czerwca 1872 w Tomaszowie Mazowieckim w rodzinie Franciszka i Pelagii z domu Lipkowskiej. W 1889 ukończył gimnazjum w Piotrkowie, a następnie uczęszczał do seminarium duchownego w Warszawie, skąd w 1897 roku otrzymał święcenia kapłańskie.
Rozpoczął posługę jako wikariusz w Złakowie Kościelnym w Zgierzu, a następnie w 1899 przeniósł się do Łodzi na stanowisko proboszcza. W 1905 założył Stowarzyszenie Robotników Chrześcijańskich, od 1918 był jego patronem w łódzkim okręgu, a w 1919 objął patronat nad całym Stowarzyszeniem. W latach 1911–1919 był proboszczem parafii św. Kazimierza.
W 1915 wszedł w skład Komitetu Obywatelskiego i zarządu Giełdy Pracy w Łodzi. W wyborach do Rady Miejskiej w Łodzi w styczniu 1917 uzyskał mandat radnego z listy Polskiego Komitetu Wyborczego. W 1919 został sekretarzem archidiecezji warszawskiej do spraw społecznych, a od tego samego roku pełnił funkcję rektora Kościoła św. Marcina w Warszawie przy ul. Piwnej 11/9. W 1921 wszedł w skład zarządu Centrali Stowarzyszeń Spożywczych Robotników Chrześcijańskich i kierownictwa Spółdzielni Budowlano–Mieszkaniowej Zgoda.
W 1922 startował do Senatu z listy nr 8 (ChZJN – lista państwowa) i do Sejmu z listy nr 8 (ChZJN) w Łodzi (okręg nr 14). W Senacie zasiadał w komisjach administracyjnej, gospodarstwa społecznego, spraw zagranicznych i wojskowych oraz w podkomisji emigracyjnej. Był także członkiem władz chadecji: od 1920 Rady Naczelnej, od 1921 Komisji Programowej, od 1928 Zarządu Głównego, a w 1929 członkiem Rady Głównej Stronnictwa. W 1919 otrzymał od papieża Piusa XI odznaczenie Pro Ecclesia et Pontifice, a w 1925 został mianowany tajnym szambelanem papieskim. W połowie lat 20. współzałożył Chrześcijański Uniwersytet Robotniczy, a w pracy parlamentarnej referował budżet Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej. Od 1928 ponownie pełnił funkcję senatora z ramienia chadecji. Był wiceprezesem klubu parlamentarnego i członkiem Komisji skarbowo-budżetowej. W 1928 reprezentował Polskę na Kongresie Katolickich Stowarzyszeń Robotniczych w Kolonii. Był honorowym kanonikiem warszawskim, publikował w czasopiśmie Pracownik Polski. Zmarł 6 lipca 1929 i pochowany został na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 315-5-7).