Jadwiga Szustrowa
Biografia
Jadwiga Szustrowa, właśc.SzusterzeStrzeleckich, urodziła się 4 marca 1890 w Tomaszowie Mazowieckim w rodzinie Strzeleckich, jako córka Edwarda, inżyniera kolejowego. Studiowała medycynę w Krakowie i od 1910 w Genewie, gdzie w 1917 otrzymała dyplom lekarza. Na początku lat 20. nostryfikowała dyplom na Uniwersytecie Poznańskim, następnie pracowała w Radomsku i Porębie. W 1923 zamieszkała w Łodzi, gdzie jej mąż Lucjan został wicedyrektorem Kasy Chorych. Była organizatorką trzech przychodni przeciwgruźliczych z przeznaczeniem dla dzieci, pracowała także jako lekarka szkolna. Wspólnie z mężem była pomysłodawcą powstania sanatorium przeciwgruźliczego dla dzieci w podłódzkim Tuszynku. Działała w Robotniczym Towarzystwie Przyjaciół Dzieci.
W 1940 została wysiedlona razem z rodziną do Piotrkowa Trybunalskiego. W maju 1944 została razem z mężem aresztowana przez Gestapo, następnie została osadzona w niemieckim obozie Ravensbrück (KL), skąd została uwolniona w kwietniu 1945 dzięki akcji Międzynarodowego, Szwedzkiego i Duńskiego Czerwonego Krzyża. Powróciła do Łodzi i ponownie pracowała w służbie zdrowia, zajmując się walką z gruźlicą. Była inicjatorką powstania Społecznego Komitetu do Walki z Gruźlicą. Pełniła stanowisko dyrektora Wojewódzkiej Przychodni Przeciwgruźliczej dla miasta Łodzi. Została prezesem (1953–1959) i członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Ftyzjatrycznego oraz prezesem łódzkiego oddziału PTF. Była członkiem i doradcą Międzynarodowej Unii Przeciwgruźliczej.
Zmarła 14 maja 1961 i została pochowana na cmentarzu Doły w Łodzi (kwatera VII-1-22).
Jej mężem od 1914 był Lucjan Szuster, inżynier chemik, który zmarł w 1944 w więzieniu w Radomiu. Miała troje dzieci: Edwarda, Włodzimierza i Alinę (lekarz z tytułem doktora, żona dr. Janusza Myczkowskiego).