Emanuel Mink
Biografia
Emanuel Mink urodził się w zasymilowanej rodzinie polskich Żydów. Od 1928 należał do Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej, a od 1930 do Komunistycznej Partii Polski; za co w 1931 trafił do więzienia na cztery lata. Po odbyciu kary wyemigrował do Belgii. Uczestniczył w barcelońskiej Spartakiadzie jako członek żydowskiej drużyny piłkarskiej.
Po wybuchu wojny domowej w Hiszpanii, jeszcze przed powołaniem sił międzynarodowych stawił się jako jeden z trzech pierwszych zagranicznych ochotników do obrony Republiki. Według jego syna, Jerzego Minka, kierował się przede wszystkim myślą o tym, iż wojna ta będzie pierwszym zbrojnym oporem Żydów przeciwko nazizmowi. Uczestniczył w obronie Madrytu. Był dowódcą kompanii żydowskiej im. Naftalego Botwiny w XIII Brygadzie Międzynarodowej im. Jarosława Dąbrowskiego oraz od 1937 członkiem Komunistycznej Partii Hiszpanii. W czasie walk był dwukrotnie ciężko ranny. Po zakończeniu działań wojennych internowany we Francji.
Po zwolnieniu z obozu wstąpił w 1941 do Imigranckiej Siły Roboczej, odłamu Wolnych Strzelców i Partyzantów złożonych z obcokrajowców. Aresztowany podczas łapanki na Żydów w Paryżu w sierpniu 1941 r., trafił do obozu w Drancy, skąd został deportowany do KL Auschwitz, gdzie otrzymał numer obozowy 28413. Wstąpił tam do obozowego ruchu oporu, przydzielony do pracy przy reperowaniu baraków, gdzie poznał niemieckiego majstra, który przynosił mu jedzenie. Później został przeniesiony do obozu Natzweiler-Struthof, w zaaanektowanej Alzacji, gdzie doczekał wyzwolenia w 1945.
Po wojnie wstąpił do Francuskiej Partii Komunistycznej, do Polski powrócił w 1950 roku. Jako kapitan Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego pracował jako inspektor sanitarny do 1964. Był także członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1969 wyemigrował z Polski do Francji, w wyniku antysemickiej kampanii będącej następstwem wydarzeń marcowych.
Był prawdopodobnie jednym z ostatnich dąbrowszczaków. Według informacji uzyskanych w kwietniu 2007 roku, przez Tygodnik Powszechny w Polsce emerytury pobierało jeszcze ok. 25 weteranów wojny w Hiszpanii, w tym wdowy. We Francji żyło w tym okresie dwóch dąbrowszczaków, w tym Emanuel Mink.