Artur Lamecki
Biografia
Artur Lamecki był synem Jana i Michaliny z Remiszów, urodzony w Tomaszowie Mazowieckim. Członek Polskiej Organizacji Wojskowej, w listopadzie 1918 roku dowodził niewielkim oddziałem żandarmerii w Tomaszowie Mazowieckim.
Do odrodzonego Wojska Polskiego wstąpił pod koniec 1918 roku. Początkowo wcielony został do 28. Pułku Piechoty. W 1919 roku brał udział w walkach na frontach czeskim i ukraińskim. Na przełomie lipca i sierpnia 1920 roku uczestniczył w trzy miesięcznym kursie Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Szkoła otrzymała do obrony most i przyczółek w Fordonie; kompania Artura Lameckiego stanowiła odwód Dowództwa batalionu i była rozlokowana w Małym Kapuścisku. Dnia 20 sierpnia 1920 roku cały batalion powrócił do Bydgoszczy, a po zdaniu egzaminów Lamecki otrzymał nominację na podchorążego. Jego oddziałem macierzystym został 14. Pułk Piechoty, w którym służył od 21 grudnia 1920 roku.
Dekretem Naczelnego Wodza Marszałka Józefa Piłsudskiego z dnia 26 marca 1921 roku, jako absolwent 6 klasy Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty, został mianowany podporucznikiem z dniem 1 kwietnia 1921 roku i 90. lokatą. Wykazany został jako oficer baonu zapasowego 14. Pułku Piechoty. Na dzień 1 czerwca 1921 roku, będąc podporucznikiem, pełnił służbę w 4. Pułku Strzelców Konnych, pozostając w tym czasie nadal etatowym oficerem 14. Pułku Piechoty. Dekretem z dnia 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podporucznika, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1921 roku i 1208. lokatą łączną w korpusie oficerów piechoty. Awans na porucznika został zatwierdzony 12 lutego 1923 roku przez Prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego, ze starszeństwem od 1 stycznia 1923 roku.
Włocławskim 14. Pułku Piechoty służył do końca lat trzydziestych, zajmując kolejno: w 1923 roku – 15. lokatę, w 1924 – 11. lokatę, a w 1928 – 10. lokatę wśród poruczników. Ukończył kurs doskonalenia młodszych oficerów piechoty w Warszawie (1923–1924), kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu (1924) oraz kurs WF w Poznaniu (1929). Na dzień 19 września 1928 roku piastował stanowisko oficera instrukcyjnego Przysposobienia Wojskowego na powiat lipnowski. W 1930 roku zajmował 1317. lokatę łączną pośród poruczników korpusu piechoty.
Na mocy Rozkazu Dowódcy 14 Pułku Piechoty nr 209 z 1929 roku od dnia 26 września 1929 roku pełnił funkcję komendanta Przysposobienia Wojskowego na powiat lipnowski. Oficjalne zatwierdzenie na tym stanowisku nastąpiło na podstawie zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. W listopadzie 1933 roku dowodził już 9 kompanią strzelecką w III batalionie, a we wrześniu 1934 roku – 7 kompanią strzelecką w III batalionie. Funkcję tę sprawował również we wrześniu 1936 roku, po czym objął stanowisko powiatowego komendanta Przysposobienia Wojskowego – tym razem na powiat nieszawski, od co najmniej 16 czerwca 1937 roku.
Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 9 listopada 1931 roku za prace w dziele odzyskania niepodległości nadano por. Lameckiemu Medal Niepodległości. W latach 1932–1934 zajmował 7. lokatę w starszeństwie, a na dzień 1 lipca 1933 r. była to 5. lokata. W 1934 roku porucznik Lamecki został członkiem Sądu Honorowego 14. Pułku Piechoty. W dniu 5 czerwca 1935 roku Lamecki zajmował 561. lokatę łączną wśród poruczników korpusu piechoty, a jednocześnie 4. lokatę w swoim starszeństwie. W dniu 1 stycznia 1936 roku awansował na kapitana ze starszeństwem i 154. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Na dzień 16 marca 1938 roku nadal pełnił funkcję komendanta powiatowego PW na powiat nieszawski, a następnie – na mocy rozkazu Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych z grudnia 1938 roku – został przeniesiony z 14. Pułku Piechoty do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do pułku KOP Sarny. Z dniem 16 stycznia 1939 roku objął definitywnie obowiązki komendanta powiatowego PWK Kostopol. Na dzień 23 marca 1939 roku pełnił służbę w pułku KOP Sarny, piastując nadal stanowisko powiatowego komendanta Przysposobienia Wojskowego w Kostopolu, znajdującego się w strukturach 302 Rejonu Przysposobienia Wojskowego Polesie. Wiosną 1940 roku został zamordowany w Katyniu. MON decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie do stopnia majora.
19 września 1928 roku w kościele parafialnym pw. św. Jana we Włocławku zawarł związek małżeński z Izabelą Marią Wąsowską, córką lekarza pułkowego ppłk Ewarysta Wąsowskiego i Marii Joanny z domu Walickiej. Sakramentu małżeństwa udzielił im kapelan garnizonu włocławskiego ks. Stanisław Murasik.
Upamiętnienie i odznaczenia: Katyński Dąb Pamięci poświęcony majorowi Arturowi Lameckiemu zasadzony w 2010 roku we włocławskim Parku im. Władysława Łokietka; tablica nagrobna na grobie teściów w Cmentarzu Komunalnym we Włocławku. Medal Niepodległości, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921, Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 r. (pośmiertelnie).