Anzelm Karol Iwanik
Biografia
Urodził się 21 kwietnia 1946 roku w Tomaszowie Mazowieckim i zmarł 28 września 1998 we Wrocławiu.
W 1963 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Dąbrowskiego w Tomaszowie Mazowieckim i rozpoczął studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Wrocławskiej. W 1969 uzyskał tytuł magistra inżyniera elektroniki i został asystentem w Instytucie Metrologii Elektrycznej.
Równocześnie, w latach 1968–1972, studiował zaoczne matematykę na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego. Pracę magisterską Algebry pełne o nośniku nieskończonym napisał pod kierunkiem Edwarda Marczewskiego, co wytyczyło dalszą drogę jego kariery naukowej.
W 1972 roku zmienił miejsce pracy na Instytut Matematyki Politechniki Wrocławskiej, gdzie w 1974 roku obronił pracę doktorską dotyczącą punktowych realizacji półgrup transformacji; promotorem był Czesław Ryll-Nardzewski. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w roku 1978, a rozprawa dotyczyła operatorów ekstremalnych na klasycznych przestrzeniach Banacha. W 1979 został docentem, a tytuły profesora nadzwyczajny i profesora zwyczajny uzyskał w latach 1990 i 1996.
Profesor Iwanik kładł duży nacisk zarówno na działalność naukową, jak i dydaktyczną. Współpracował z wieloma uczelniami zagranicznymi z takich państw jak Stany Zjednoczone, Kanada, Korea Południowa i Francja. Był autorem 60 prac publikowanych w najważniejszych czasopismach matematycznych oraz członkiem redakcji Colloquium Mathematicum. Polem jego badań były: analiza funkcjonalna, dynamika topologiczna, teoria spektralna i teoria ergodyczna. Z kolei działalność dydaktyczna została w szczególności doceniona w 1977 roku, kiedy wygrał organizowany przez studentów Wydziału Podstawowych Problemów Techniki konkurs na najlepszego dydaktyka.
W życiu prywatnym był miłośnikiem kultury, sztuki, muzyki, przyrody; ojcem czworga dzieci. Syn Anzelma Iwanika, Jan, także został matematykiem.