Aleksander Drożdżyński
Biografia
Aleksander Drożdżyński, właściwie Aleksander Kahane, urodził się 19 sierpnia 1925 w Tomaszowie Mazowieckim. Był polskim dziennikarzem, publicystą, pisarzem i satyrykiem pochodzenia żydowskiego.
Podczas II wojny światowej przebywał w łódzkim getcie, a w latach 1944–1945 był więźniem niemieckich obozów koncentracyjnych Auschwitz-Birkenau, Dachau i Bergen-Belsen, gdzie został wyzwolony przez Brytyjczyków.
W 1944 roku, po likwidacji getta łódzkiego, Aleksander Kahane został wywieziony wraz ze swoją siostrą Zysią (Zosią) do Oświęcimia. Tam wywieziono go do podobozu Althammer, w Starej Kuźni koło Halemby. Obóz był kierowany przez SS-Oberscharführera Hans Mirbetta; więźniowie pracowali przy budowie elektrowni, kopali fundamenty i kable. Ogółem w obozie zmarło co najmniej 20 więźniów; liczby wywiezionych do Birkenau nie udało się ustalić.
W styczniu 1945 r. większość więźniów ewakuowano pieszo do Gliwic, a następnie koleją do innych obozów koncentracyjnych. Kilkudziesięciu, których tam pozostawiono, zostało wyzwolonych przez żołnierzy sowieckich.
Po zakończeniu wojny w latach 1946–1949 studiował filozofię i sanskryt w Krakowie i we Wrocławiu. Specjalizował się w tematyce historycznej i satyrycznej. Był autorem nagrodzonej książki Oberländer oraz pierwszego w powojennej Polsce zbioru humoru żydowskiego Mądrości żydowskie (ilustrowanego przez Szymona Kobylińskiego). Dzięki doskonałej pamięci i talentowi do opowiadania dowcipów, powiodły go na scenę. Drożdżyński pisał również teksty satyryczne. W PRL pracował w Polskiej Agencji Prasowej (PAP) i Centralnej Agencji Fotograficznej (CAF). Jego książki cieszyły się dużą popularnością w Polsce i za granicą (rosyjskie wydanie Mądrości żydowskich ukazało się w ZSRR).
W 1968 r., po antysemickiej nagonce w Polsce, będącej skutkiem wydarzeń marcowych, stracił pracę, po czym zabroniono mu publikowania własnych tekstów. Został szefem redakcji w gazetce Krzyżówka. Zmuszony do emigracji, osiadł w Niemczech, gdzie wydał szereg książek w języku niemieckim. Pracował jako dziennikarz m.in. w radio Deutschlandfunk i WDR, tematyką objął żydowską kulturę. Zmarł w Düsseldorfie na raka trzustki. Poświęcona mu tablica pamiątkowa znajduje się na cmentarzu żydowskim przy ul. Okopowej w Warszawie (na niej błędny rok zgonu 1980).
Żonaty z Wandą z domu Sosnowską; zmarła w Düsseldorfie 5 marca 2008 roku. Mieli trójkę dzieci: Kasię, Lidię i Piotra.