Rząd zwiększa finansowanie in vitro. W dwa lata urodziło się 15 tys. dzieci

15 tysięcy dzieci i wyższe finansowanie programu

Program in vitro finansowany z budżetu państwa przyniósł w ciągu dwóch lat bardzo konkretny efekt: na świat przyszło już 15 tysięcy dzieci. To najważniejsza liczba, od której dziś zaczyna się rozmowa o polityce rodzinnej państwa. Równocześnie wsparciem objęto 40 tysięcy par, które zmagają się z niepłodnością i szukają realnej pomocy, a nie tylko deklaracji.

Podczas spotkania z rodzinami korzystającymi z programu premier Donald Tusk mówił o emocjonalnym wymiarze rodzicielstwa i o znaczeniu wsparcia dla tych, którzy długo czekali na dziecko. Wydarzenie odbyło się w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i miało symboliczny charakter, bo było zarazem podsumowaniem dwóch lat działania programu przywróconego przez obecny rząd. Spotkanie zorganizowano przy okazji drugich urodzin programu, a jego bohaterami byli rodzice i dzieci urodzone dzięki finansowaniu państwowemu.

„Wiem, co oznacza radość rodzica, zwłaszcza po długim oczekiwaniu na wymarzone dziecko. Każdy wysiłek jest wart tego szczęścia”

Donald Tusk, Prezes Rady Ministrów

„To jest jeden z najpiękniejszych Dni Dziecka z dziećmi, które były upragnionym skarbem dla Was wszystkich”

Donald Tusk, Prezes Rady Ministrów

Rząd zdecydował też o zwiększeniu rocznego finansowania programu. Budżet rośnie z 500 mln zł do 600 mln zł rocznie. To ruch, który ma podwójne znaczenie: z jednej strony otwiera drogę dla kolejnych par, z drugiej ma zapewnić stabilność działania programu w następnych latach, bez ryzyka ograniczenia dostępności procedur.

• W ciągu 2 lat dzięki programowi in vitro urodziło się 15 tys. dzieci.
• Program objął już 40 tys. par.
• Roczne finansowanie wzrasta z 500 mln zł do 600 mln zł.
• Poprzednia edycja programu działała w latach 2013–2016.
• W tamtym okresie dzięki programowi urodziło się 22 365 dzieci.

Niepłodność dotyczy nawet 1,5 mln par w Polsce

Skala problemu jest duża. W Polsce z niepłodnością może mierzyć się nawet 1,5 mln par. To dlatego program in vitro jest przedstawiany nie tylko jako projekt zdrowotny, ale również jako ważny element polityki prorodzinnej. Dla wielu rodzin to jedyna szansa na posiadanie dziecka, a decyzje o publicznym finansowaniu przekładają się bezpośrednio na codzienne życie tysięcy ludzi.

Minister zdrowia Jolanta Sobierańska-Grenda podkreśliła, że rozszerzenie finansowania ma umożliwić włączenie kolejnych par do programu. W praktyce chodzi o zwiększenie dostępności procedury, która dla części rodzin bez wsparcia państwa pozostaje poza zasięgiem finansowym. To również sygnał, że program nie jest jednorazowym działaniem, lecz ma być utrzymywany jako trwały instrument pomocy.

„Już 40 tys. par jest objętych programem in vitro. Zwiększamy też finansowanie na realizację programu z 500 mln na 600 mln zł rocznie”

Jolanta Sobierańska-Grenda, Minister Zdrowia

W tle tej decyzji pozostaje także wcześniejsze doświadczenie Polski z publicznym finansowaniem tej metody. W poprzedniej edycji programu, prowadzonej w latach 2013–2016, urodziło się 22 365 dzieci. To liczba porównywana do populacji średniej wielkości polskiego miasta, co pokazuje skalę społecznego efektu takich działań. Obecne wyniki po dwóch latach również wpisują się w szerszą debatę o demografii i o narzędziach, jakie państwo wykorzystuje, by wspierać rodziny.

Wypowiedzi przedstawicieli rządu pokazują, że temat in vitro został wpisany w szerszą strategię dotyczącą bezpieczeństwa rodzin i przyszłości kraju. Chodzi nie tylko o pomoc medyczną na etapie starań o dziecko, ale też o tworzenie warunków, w których rodzice będą mogli takie dziecko wychować. W tym ujęciu polityka zdrowotna łączy się z polityką społeczną, opieką instytucjonalną i wsparciem finansowym.

„Chcę podkreślić, jak ważne jest, abyśmy wszyscy mobilizowali nasze siły, aby w Polsce było jak najwięcej dzieci. Żeby były bezpieczne i rodzice mieli poczucie bezpieczeństwa materialnego. Od tego zależy nasza przyszłość”

Donald Tusk, Prezes Rady Ministrów

„Naszym zadaniem jest zapewnienie tym maluchom bezpieczeństwa – granic państwa, materialnego, żłobków i możliwość opieki. Pracujemy nad tym każdego dnia”

Donald Tusk, Prezes Rady Ministrów

In vitro jako część szerszej polityki wsparcia rodzin

Program in vitro nie funkcjonuje w oderwaniu od innych działań kierowanych do rodziców. Rząd łączy go z rozwiązaniami, które mają ułatwiać godzenie pracy zawodowej z wychowywaniem dzieci. W tym kontekście pojawia się program „Aktywny Rodzic”, znany także przez potoczne określenie „babciowe”, którego celem jest pomoc w organizacji opieki nad najmłodszymi dziećmi.

„Czujemy obowiązek, aby stwarzać rodzicom możliwość łączenia aktywności zawodowej z rodzicielstwem. Dlatego powstało „babciowe”, aby ułatwiać codzienność młodym rodzinom”

Aleksandra Gajewska, Wiceminister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej

W ramach programu „Aktywny Rodzic” rodzice mogą otrzymać do 1500 zł miesięcznie na zorganizowanie opieki nad dzieckiem do ukończenia 3. roku życia. To rozwiązanie ma pomóc tam, gdzie największym wyzwaniem jest codzienna logistyka: powrót do pracy, znalezienie opiekuna lub miejsca w placówce oraz utrzymanie płynności finansowej domowego budżetu. W praktyce jest to jeden z elementów polityki, która ma ograniczać bariery utrudniające decyzję o rodzicielstwie.

Równolegle rozwijana jest sieć instytucjonalnej opieki nad dziećmi. Według przedstawionych danych 388 gmin zyskało dostęp do żłobków, a w całym kraju utworzono już 45 tysięcy nowych miejsc opieki dla najmłodszych. Do tego zmodernizowano 918 placów zabaw przy żłobkach, co pokazuje, że wsparcie nie kończy się na samym tworzeniu miejsc, ale obejmuje też poprawę warunków dla dzieci i opiekunów.

Do pakietu rozwiązań włączono również podniesienie świadczenia wychowawczego z 500 do 800 zł oraz uproszczenie procedur jego przyznawania. W zestawieniu z finansowaniem in vitro tworzy to model wsparcia obejmujący kilka etapów: od leczenia niepłodności, przez narodziny dziecka, po opiekę we wczesnych latach życia. W wymiarze społecznym i politycznym jest to wyraźny sygnał, że państwo chce odpowiadać zarówno na problemy demograficzne, jak i na konkretne potrzeby rodzin.